اي مدعي، دلت گر ازين باده مست نيست

شاعر : اوحدي مراغه اي

در عيب ما مرو، که ترا حق به دست نيستاي مدعي، دلت گر ازين باده مست نيست
ايثار کن روان، که درين راه پست نيستبگشاي دست و جان و دلت را بيه اد دوست
رو، عذر ما بخواه، که او نيز مست نيستبا محتسب بگوي که: از قاضيان شهر
در خانقاه جز دو سه دردي پرست نيستتا صوفيان به باده‌ي صافي رسيده‌اند
کز عشق، تا اجل نرسد، بازرست نيستمن عاشقم، مرا به ملامت خجل مکن
کين ره به پاي سايه نشينان پست نيستدر مهر او چو ذره هوا گير شو بلند
وآنکس که او گمان برد آنجا که هست نيستهر کس که نيست گشت به هستي رسيد زود
کز ضرب تير عشق برو صد شکست نيستيک ذره نيست در دل مجروح اوحدي